از تشکیلات پرهزینه تا کارنامه‌ای نزدیک به صفر در برابر استحاله فرهنگ حیا و حجاب
✍دکتر محبوبه حقیقی
🔻ادامه یادداشت🔻
چهار دهه است برای «زن و خانواده»، «حیا و حجاب» و ارائه الگوی زن مسلمان، شوراها، معاونت‌ها و ده‌ها نهاد و تشکل فرهنگی ایجاد کرده‌ایم و بودجه و نیروی انسانی فراوانی به آن اختصاص داده‌ایم؛ اما امروز شاهد تغییر شتابان الگوی پوشش و عقب‌نشینی حیا از عرصه عمومی هستیم.
پرسش اصلی این نیست که چرا جامعه دچار این تغییر فرهنگی شده است؛ پرسش این است که نهادهای متولی در این چهار دهه چه کرده‌اند و کارنامه قابل سنجش آنان کجاست؟
در این میان، معاونت امور زنان و خانواده ریاست‌جمهوری نمی‌تواند سال‌ها در جایگاه متولی مسائل زنان حضور داشته باشد، اما هنگامی که یکی از بنیادی‌ترین مناقشات فرهنگی درباره زن ایرانی شکل گرفته، نقش خود را عمدتاً در سیاست‌گذاری عمومی و مخالفت با شیوه‌های سلبی تعریف کند، بی‌آنکه پاسخ روشنی درباره برنامه عملی خود برای تقویت فرهنگ حیا و حفظ الگوی فرهنگی مورد تأکید نظام ارائه دهد.
شورای فرهنگی ـ اجتماعی زنان نیز نمی‌تواند مسئولیت خود را صرفاً با تولید سیاست، سند و مصوبه پایان‌یافته تلقی کند؛ چراکه سیاستی که به میدان جامعه نرسد، صرفاً یک متن اداری است.
حوزه‌های علمیه خواهران نیز با گستردگی کم‌نظیر خود باید پاسخ دهند که در برابر این تغییر فرهنگی، چه شبکه مؤثر و فراگیری برای گفت‌وگو با نسل جدید زنان و دختران ایرانی ایجاد کرده‌اند. حوزه، صرفاً یک نهاد فرهنگی نیست؛ خود را حامل ارزش‌های دینی و مفاهیمی چون امر به معروف و نهی از منکر می‌داند. بنابراین باید پرسید: اگر حیا و حجاب یک ارزش دینی است، در برابر روند تضعیف آن چه اقدام مؤثر و فراگیری انجام شده است؟
و اگر سیاست‌های رسمی دولت به عقب‌نشینی از دفاع عملی از این ارزش منجر شده، مطالبه‌گری حوزه‌های علمیه بانوان در برابر سیاست‌گذار کجاست؟ اگر امر به معروف و نهی از منکر فریضه است، چرا صدای آن در برابر قدرت کم‌رنگ‌تر از صدای آن در برابر مردم شنیده می‌شود؟
مسئله، کمبود بودجه و تشکیلات نیست؛ مسئله کارآمدی و پاسخ‌گویی است. نمی‌توان ده‌ها نهاد را متولی یک ارزش کرد، اما هنگام افول آن، مسئول مشخصی برای پاسخ‌گویی پیدا نکرد.
بحران امروز فقط بحران حجاب نیست؛ بحران حکمرانی فرهنگی است. جامعه تعداد شوراها، همایش‌ها و بخشنامه‌ها را نمی‌سنجد؛ نتیجه را می‌بیند.
و شاید امروز بنیادی‌ترین پرسش همین باشد:
اگر دولت قرار نیست از عفاف و حیای جانعه دفاع کند، اگر نهادهای متولی زن و خانواده مسئولیت خود را به سیاست‌گذاری تقلیل دهند، و اکر حوزه‌های علمیه بانوان نیز در برابر سیاست‌های دولت صدای مطالبه‌گر خود را بلند نکنند، پس چه کسی باید از فرهنگ حیا و هویت زن ایرانی دفاع کند؟
✍دکتر محبوبه حقیقی
🆔️@J.RAZMAA
@تبیین_امور_جنگ_نرم_استحاله_فرهنگی_سیاسی_شناختی_کمیته_عالی_فجازی_ارتباطی @ج_رزما
کانال تحلیلی راهبردی شماره ۱ ج.رزما🔻
https://eitaa.com/jrazmaa
لینک وبسایت رسمی ج.رزما : 🔻
